رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بهرهمند شده و به تطهير خود موفّق گردد . ( 5 ) ( أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى ) : ( امّا آنكه اظهار توانگرى و بىنياز مىكند ) ( 6 ) ( فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى ) : ( تو به او روى خوش نشان مىدهى ) ( 7 ) ( وَ ما عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ) : ( فكر مىكنى اگر هم پاك نشود ، مسئول نيستى ) ( 8 ) ( وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى ) : ( و امّا آنكه شتابان به نزد تو آمده ) ( 9 ) ( وَ هُوَ يَخْشى ) : ( در حالى كه از خدا مىترسد ) ( 10 ) ( فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى ) : ( تو از او تغافل مىكنى ) در توضيح ملاك آن عبوس شدن و اعراض ، خطاب به آن شخص عبوس ، مىفرمايد « 1 » : تو بسيار به وضع مستكبران و اعراض كنندگان و توانگرانى كه توانگرى خود را به رخ مردم مىكشند و اظهار رياست مىكنند ، توجّه مىكنى و زياد به وضع آنها اهتمام و اعتناء مىكنى ، در حالى كه اگر آنها نخواهند خود را پاك كنند ، بر تو تكليفى نيست ، تا رهايى از آن مسئوليّت تو را حريص كند به مسلمان شدن او و باعث شود كه از وضع كسانى كه قبلا با طيب خاطر مسلمان شدهاند غفلت كنى و از وضع آنكس كه خود را پاك كرده و از خدا مىترسد بىاعتناء باشى و كسى را كه با شتاب به نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىآيد تا بوسيلهء معارف دين و مواعظى كه از پيامبر مىشنود خود را پاك كند و از خدا مىترسد ، به امرش توجهّى نداشته باشى و خود را به كار ديگر مشغول سازى . ( 11 ) ( كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ ) : ( چنين مكن ، همانا اين قرآن يك تذكّر و پند است ) ( 12 ) ( فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ ) : ( براى هر كس كه بخواهد از آن پند گيرد ) ( 13 ) ( فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ ) : ( تذكّرى در صحيفههاى ارجمند ) ( 14 ) ( مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ ) : ( كه و الا و پاكيزه است )
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج 4 — Page 720
Contributors: فاطمه مشايخ
P.720
Footnote
( 1 ) . در بعضى تفاسير نقل شده كه اين عتابها متوجّه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است ، امّا به نظر صاحب الميزان ، اخم كردن و اعراض از نابينا يا فقير ، از صفات رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نيست و آنحضرت را خداوند با وصف ،( إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ )ستوده است و اصولا در طول حيات پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم سابقه نداشته كه دل اغنياء را بدست آورد و از فقرا روى بگرداند ، بلكه همانطور كه گفتيم اين آيات درباره فردى از بنى اميّه است و اين معنا را روايتى از امام صادق عليه السّلام نيز تأييد مىكند .