( 10 ) ( إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً ) : ( بدرستى كه ما از قهر پروردگار خود در روزى كه از رنج و سختى آن چهرهء همهء خلق غمگين و درهم است ، مىهراسيم ) يعنى اينكه ما گفتيم عمل ما فقط به خاطر وجه اللّه است و عبوديّت خود را براى او خالص كرديم به جهت آنست كه ما از پروردگارمان در آن روز سخت و دشوار كه همهء مردم از شدّت و هراس آن عبوس و غمگين هستند ، مىهراسيم و بيمناكيم . در واقع خواستهاند بگويند همانطور كه اميد و رجاء ما فقط به خداست ، بيم و خوف ما نيز فقط از اوست و ما از غير او نمىهراسيم و به غير او اميد نداريم . ( 11 ) ( فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً ) : ( پس خدا هم آنها را از شرّ و فتنهء آن روز ، محفوظ داشت و به آنها روى خندان و دل شادمان عطا فرمود ) ( 12 ) ( وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً ) : ( و خدا به پاداش آن صبر كامل ، ايشان را باغ بهشت و لباس حرير بهشتى عطا كرد ) ( 13 ) ( مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً ) : ( در آن بهشت بر تختها تكيه زنند و آنجا نه آفتابى ببينند و نه سرماى زمهرير ) ( 14 ) ( وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذْلِيلًا ) : ( و سايهء درختان بهشتى بر سرشان و ميوههايش در دسترس و به اختيار آنهاست ) مىفرمايد : خداى تعالى هم ( بدليل آن بندگى خالصانه ) ايشان را حفظ نمود و شرّ آن روز را از ايشان منع كرد و با بهجت و سرور با ايشان روبرو شد ، ( يعنى در حالت رضايت ) لذا اين گروه در روز قيامت خوشحال و مسرورند . و خداوند به واسطهء صبرى كه ( در برابر مصيبت ، در برابر اطاعت و در مقابل معصيّت ) آنها در راه بندگى خدا متحمّل شدند ، ايشان را نعمت و راحت عطا كرد و بهشت جاويد و لباسهاى حرير به آنها بخشيد ، پس خدا مشقّتهايى را كه آنها تحملّ كردند به بهشت و نعمت مبدّل كرد ، در حالى كه اينان در آن بهشت بر تكيهگاهها تكيه مىزنند و در آنجا نه آفتاب سوزانى مىبينند كه از گرمايش ناراحت شوند و نه زمهريرى تا از سرماى آن آزرده و متأذّى گردند و سايههاى درختان بهشتى بر سرشان گسترده
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 692
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۶۹۲