تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ٤ — صفحة 647

مساهمون:

ص٦٤٧

( 15 ) ( أَ لَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ) : ( آيا نديديد كه چگونه خدا هفت طبقه آسمان را خلق كرد ؟ ) ( 16 ) ( وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً ) : ( و ماه را در آنها نور و خورشيد را چراغ فروزنده قرار داد ) ( 17 ) ( وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً ) : ( و خدا بود كه شما را چون گياه از زمين به نحو ناگفتنى و عجيبى رويانيد ) ( 18 ) ( ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيها وَ يُخْرِجُكُمْ إِخْراجاً ) : ( و سپس شما را به زمين برگردانيده و باز به نحوى ناگفتنى از زمين خارج مىكند ) ( 19 ) ( وَ اللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِساطاً ) : ( و خداست كه زمين را برايتان گسترد ) ( 20 ) ( لِتَسْلُكُوا مِنْها سُبُلًا فِجاجاً ) : ( تا بعضى از قسمتهاى آن را با راههاى باريك و فراخ و يا كوهى و دشتى طى كنيد ) در مورد هفت آسمان در سورهء ملك گفتيم كه يا به صورت پوسته‌هاى پياز ، بعضى بر بالاى بعض ديگر قرار گرفته‌اند و يا مثل هم مىباشند ، از كلام نوح عليه السّلام كه در احتجاج خود به آسمانهاى هفتگانه اشاره كرده ، استناد مىشود كه مشركين به هفتگانه بودن آسمانها اعتقاد و اعتراف داشته‌اند و اين مسأله را از انبياء ( عليهم السلام ) از قديمترين زمانها دريافت كرده بودند ، به هر حال اين آيات در مقام اثبات وقار و ثبوت ربوبيّت خداى متعال است و نمونه‌هايى از تدبير عام پروردگار را نام مىبرد تا آنها را تنبّه و تذكّر دهد . پس از مسألهء خلقت آسمانها ، به ماه و خورشيد مىپردازد و مىفرمايد : خداست كه خورشيد را همچون چراغى فروزان باعث روشنايى عالم قرار داده و ماه نيز بوسيلهء نورى كه از خورشيد مىگيرد زمين ما را روشن مىكند ، به همين دليل هم ماه را سراج ناميده ، چون از خودش نورى ندارد و در ناحيهء آسمانها واقع است ، نه اينكه همهء آسمان را نور بدهد ، آنگاه مىفرمايد : خدا شما را از زمين رويانيد ، درست مثل رويش نبات ، چون خلقت بشر در نهايت به عناصر زمينى منتهى مىشود و همين عناصر زمينى در اثر تركيب