[ آيهء ( 26 - 15 ) توضيح غناى مطلق پروردگار و تمثيلهايى براى انذار كافران ]
( 15 ) ( يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ) : ( اى مردم شما به خدا محتاجيد و فقط او بىنياز و ستوده است . ) ( 16 ) ( إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ ( اگر بخواهد شما را مىبرد و خلق تازهاى مىآورد . ) ( 17 ) ( وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ ) : ( و اين امر براى خدا دشوار نيست . ) با توجّه به سياق در آيات قبلى ، ظاهرا مشركان پنداشتهاند مىتوانند با عبادت بتها از پرستش خدا بىنياز شوند و اگر خدا آنها را به عبادت خود فرا مىخواند ، لابد به پرستش ( عبادت ) آنها احتياج دارد ! لذا خداى سبحان در ردّ توهم آنها فرمود : اى مردم همهء نياز و فقر منحصر در شماست و همهء بىنيازى و غنا منحصر در خداست ، يعنى انسانها غير از فقر و حاجت چيزى ندارند و خداوند عين بىنيازى و غناست . پس خدا غنى بالذّات است و همه ما سوى اللّه بالذّات فقيرند و خدا كه خالق و مدبّر امور آنهاست غنى و حميد است ، يعنى خدا چه عطا كند و چه منع نمايد در هر صورت افعالش پسنديده است و مورد ملامت واقع نمىشود ، چون او مالك همه موجودات است و غير او چيزى را مالك نيست . و مسلما از آثار اين غناى ذاتى و ستوده بودن اين است كه اگر بخواهد شما را از بين