[ آيهء ( 52 - 38 ) احتجاج بر عليه مشركين و شرح مسأله توفيه در خواب و مرگ و ذكر ناسپاسى انسان ]
( 38 ) ( وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ) : ( و اگر از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمين را خلق كرد ، حتما مىگويند خدا ، بگو پس به من خبر دهيد كه آن خدايانى كه به غير خدا مىپرستيد ، اگر خدا شرّ مرا بخواهد ، آنها مىتوانند آن را بر طرف سازند و يا اگر رحمتى برايم بخواهد ، آنها مىتوانند مانع آن شوند ؟ بگو ، پس خدا مرا بس است و توكّل كنندگان فقط بر او اعتماد و توكّل مىنمايند ) ( ضرّ ) به معناى مرض و شدّت و امثال آن از عموم گرفتاريها و مصائب است . در اينجا براى توحيد ربوبى مجددا اقامهء حجّت شده و براى اثبات حجّت بعنوان مقدمه مسأله خلق عالم را مطرح مىنمايد كه خود مشركان نيز باور دارند خالق عالم خداست و شركاء فرضى را شريك در تدبير مىدانند ، نه در آفرينش . لذا با توجه به اين مقدمه كه هر چه در عالم است عين و آثارش مستند به خلقت