منافات خواهد داشت . ( 29 ) ( كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ وَ لِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ ) : ( اين كتابيست كه ما آن را بر تو نازل كرديم تا در آيات آن تدبّر كنند و در نتيجه خردمندان متذكّر شوند ) مىفرمايد : اين قرآن كتابيست كه ما آن را بطور دفعى و يكباره بر تو نازل كرديم و خيرات و بركات فراوانى براى عوام و خواصّ مردم دارد و هدف از نزول آن اين بود كه مردم در آن تدبّر كنند تا بوسيلهء آن هدايت شوند و يا حجّت بر آنها تمام گردد و نيز صاحبان خرد با درك حجّتهاى آن و دريافت بيانات حقّهء آن به سوى حقيقت هدايت بيابند .
[ آيهء ( 40 - 30 ) ( آيات مربوط به سليمان عليه السّلام ]
( 30 ) ( وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ) : ( و ما به داوود ، سليمان را عطا كرديم كه چه بندهء خوب بود و بسيار رجوع كننده به درگاه ما بود ) ( 31 ) ( إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِناتُ الْجِيادُ ) : ( آن زمان را به ياد آر كه اسبانى نيكو بر او عرضه شد ) ( 32 ) ( فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ ) : ( پس گفت : من علاقه اسبان نيك را بر ياد خدا ترجيح دادم تا خورشيد غروب كرد ) ( 33 ) ( رُدُّوها عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ ) : ( آن را به من برگردانيد ، آنگاه ساق و پيشانى را مسح نمود ) در اينجا به ماجراى سليمان عليه السّلام مىپردازد كه او نيز از بندگان نيكو و شايستهاى بود كه بسيار به درگاه خدا رجوع مىكرد ، مىفرمايد : ما به داوود پسرى به نام سليمان داديم كه داراى صفات نيكوى فوق بود و زمانى در ابتداى روز اسبان تندرويى بر او عرضه شدند كه بر سر پاى خود ايستاده و پاى چهارم را بلند كرده بودند تا نوك سمشان روى زمين قرار بگيرد و حضرت سليمان مشغول تماشا و سان ديدن از آنها شد ، تا آنجا كه خورشيد غروب كرد ، آنگاه سليمان گفت : من آنقدر به اسب علاقه يافتم كه وقتى اسبان را بر من عرضه كردند ، نماز و ذكر پروردگارم از يادم رفت تا وقتى كه زمان آن گذشت و خورشيد غروب كرد ، البته اين علاقه ، علاقهاى خدايى بود چون او مىخواست اسبان را