( 167 )
( وَ إِنْ كانُوا لَيَقُولُونَ )
: ( بدرستى آنها هر آينه خواهند گفت : )
( 168 )
( لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ )
: ( اگر نزد ما هم كتابى از جنس كتب گذشتگان بود )
( 169 )
( لَكُنَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ )
: ( هر آينه ما از بندگان مخلص خدا بوديم )
( 170 )
( فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ )
: ( ولى به همين قرآن كفر ورزيدند و به زودى و بال آن را خواهند فهميد )
مىفرمايد كفّار قريش و ساير مشركين بعد از شنيدن اين همه دلايل كه همه بر عليه آنهاست خواهند گفت : اگر نزد ما نيز كتابى آسمانى نظير كتب آسمانى نازل شده بر ساير اقوام وجود داشت ، ما نيز هدايت شده و از بندگان مخلص خدا مىبوديم و هدفشان عذر تراشى است با اينكه آنها اصلا مسأله نبوّت و رسالت و نزول كتاب آسمانى را بكلّى منكر هستند . به همين دليل هم وقتى كه قرآن بر آنها نازل شد ، به همين قرآن كفر ورزيدند و به سخنان خود وفا نكردند و به زودى خواهند دانست كه و بال كفرشان چيست كه اين آيهء اخير در حكم تهديد و انذار آنهاست .
( 171 )
( وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ )
: ( به تحقيق فرمان ما از قبل به نفع بندگان مرسل ما صادر شده )
( 172 )
( إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ )
: ( كه همانا فقط آنها يارى خواهند شد )
( 173 )
( وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ )
: ( و همانا فقط لشكر ما غالب مىشود )
يعنى قضاى حتمى و حكم ما درباره پيامبرانمان به نفوذ و غلبه تقدّم يافته و آن قضاى حتمى اين است كه آنها بطور يقين يارى خواهند شد ، بطوريكه ايشان هم در حجّت و دليل يارى مىشوند و هم بر دشمنان خود چيرهاند ، چون آنها سخن حق گفته و به راه حق مىروند و خدا هم حق را يارى مىكند و مانع از شكست آن توسّط باطل مىشود . به علاوه پيامبران در آخرت هم منصور خواهند بود ، همچنانكه مىفرمايد
هامش
مىفرمايد : هيچ يك از ما نيست جز آنكه در قيامت به جهت اعمالش جايگاه معينى دارد و ماييم كه در نماز به صف مىايستيم و خدا را تسبيح مىگوييم .