[ آيهء ( 148 - 133 ) ماجراى يونس عليه السّلام ]
( 133 ) ( وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ) : ( بدرستى كه لوط از پيامبران بود ) ( 134 ) ( إِذْ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ) : ( به ياد آر ، آنزمان كه ما او و اهل او را همگى نجات داديم ) ( 135 ) ( إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ ) : ( جز پيرزنى كه از باقى ماندگان در عذاب بود ) ( 136 ) ( ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ) : ( آنگاه بقيّه را هلاك كرديم ) ( 137 ) ( وَ إِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ ) : ( و شما هر روز از ويرانهء آنان عبور مىكنيد ) ( 138 ) ( وَ بِاللَّيْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ) : ( و همچنين در شب ، آيا باز هم نمىانديشيد ؟ ) در اينجا به داستان لوط عليه السّلام مىپردازد كه بر قومى كه در سدوم زندگى مىكردند مبعوث شد و آنها مرتكب عمل پليد لواط مىگشتند و هر چه لوط عليه السّلام آنها را نهى و انذار نمود ، فايدهاى به حالشان نداشت و در اثر تكذيبشان عذاب الهى به صورت باران سنگ و كلوخ نازل شد و زمين آنها را در خود فرو برد ولى خداوند لوط و خانوادهاش را از اين عذاب نجات داد مگر پيرزنى كه همسر لوط بود و از عمل آن قوم رضايت داشت . و خداوند ساير آن قوم را هلاك و نابود ساخت ، آنگاه خطاب به مردم حجاز مىفرمايد : شما همواره صبح و شام از كنار سرزمين ويرانه آنها عبور مىكنيد ( چون مردم لوط در سرزمينى ميان راه حجاز و شام زندگى مىكردند ) پس چرا تعقّل نمىكنيد و از سرنوشت آنها عبرت نمىگيريد و مطيع حق نمىشويد ؟ ! ( 139 ) ( وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ) : ( همانا يونس از پيامبران بود ) ( 140 ) ( إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ) : ( به ياد آر ، آنزمان را كه به جانب يك كشتى