آغاز كتاب
[ به نام خدا ] آغاز كلام سپاس خداوندى را كه دارندهء كون و مكان است ، و انجام مهام ستايش آفرينندهء زمين و زمان و دانندهء آشكار و نهان است ، كه طلعت سلاطين عالم از آفتاب عنايت او فروغ يافت ، و سيماى اساطين « 1 » بنى آدم از پرتو ماه موهبت او نورانى گشت . هر ذرّه از ذرّات كاينات بر قدرت و كمال او دليلى ظاهر ، و هر فرد از افراد موجودات بر وحدانيّت و جلال او برهانى باهر .
« شعر »
كريم بار خدايى كه ذات پاكش هست * ز عيب و نقص منزّه برى ز شبه و قرين
به كنه قدر و جلالش كسى نيارد راه * به فكر روشن و عقل رشيد و رأى رزين
بر بندگان گنه كار شرمسار ، بندهوار به طريق عجز و استغفار ، حمد او واجب و شكر او لازم .
فحمدا له ثم حمدا « 2 » له * على ما كسانا رداء الكرم « 3 »
فشكرا له ثم شكرا له * على ما هدانا لشكر النعم
هامش
( 1 ) . به معنى ستونها ، اركان ، بزرگان ، برجستگان . ( ر . ك : فرهنگ فارسى دكتر معين ) . متن : اصلهها و درخت ( م ) .
( 2 ) . پس حمد كردنى ( م ) .
( 3 ) . پوشاننده به رداى كرم ( م ) . متن : پوشاينده .