و در محرّم سنهء تسع و اربعين و خمس مايه الظافر بامر اللّه مقتول شد ، و سببش آن بود كه وزير او عبّاس پسرى نصر نام داشت در غايت خوبى و حسن و ملاحت ، و ظافر او را دوست مىداشت ، چنان كه يك لحظه از مشاهدهء جمال و صحبت او نمىشكيبيد . مردم [ آن ] پسر را به وى متّهم كردند ؛ و در آن ايّام خليفه ديهى معظم [ از اعمال مصر ، قليوب نام ] به وى بخشيد . گفتند اين در عقد مهر [ پسر ] تو بسيار نيست .
عبّاس را غيرت و حميّت در حركت آمد ، [ ظافر را به خانهء خود به مهمانى خواند ] ظافر از غايت شعف و شبق نصر [ بىتأمل ] اجازت كرد . عبّاس [ خود ] جماعتى را از كمين برون آورد تا همه را بكشتند . در همان خانهء خود ايشان را دفن كردند . مدّت خلافت او پنج سال و شش ماه و سه روز بود ؛ و السّلام .
جامع التواريخ ( اسماعيليان ) ( فارسى ) — صفحة 89
مساهمون: محمد روشن
ص٨٩