[ آيهء ( 105 - 90 ) اشاره به اهتمام شديد اسلام به اصلاح جامعه و نهى از نقض عهد و قسم و مراد از حيات طيبّه و اشاره به مسأله نسخ و پاسخ به مشركان ]
( 90 ) ( إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ) : ( خداوند به عدالت و نيكى و بخشش به نزديكان امر مىكند و از زشتى و كار بد و ستمگرى نهى مىنمايد ، شما را پند مىدهد تا شايد متذّكر گرديد ) ، خداوند در اين آيه ابتدا سه حكم از مهمترين احكامى را كه اساس جامعهء بشرى بر آن استوار است بيان مىنمايد و آنها را به ترتيب اهميّت ذكر مىكند ، چون از نظر اسلام ، اگر چه هر فردى براى خود داراى خير و شرّى مىباشد ، امّا سعادت هر شخصى مبتنى بر اصلاح اجتماعى است كه در آن زندگى مىكند ، لذا اسلام با اين احكام به اصلاح اجتماع اهتمام ورزيده تا انسانها را ، هم در ذات خود و هم در ظرف اجتماع صالح سازد . ( عدل ) به معناى مساوات در تلافى است ، اگر خير است خير و اگر شرّ است شرّ ، امّا ( احسان ) به معناى اين است كه خيرى را با خير بيشتر از آن تلافى نمايند و ( شرّ ) را به شرّى كمتر از آن پاسخ گويند .