[ آيهء ( 99 - 88 ) بيان ماجراى مقتسمين و بيان مراد از يقين ]
( 88 ) ( لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ ) : ( و چشمان خويش را به آنچه كه ما نصيب گروههايى از ايشان كردهايم نيافكن و به جهت آنچه آنها دارند اندوه مخور و بال تواضع را در برابر مؤمنان بگشا و با آنها مدارا كن ) ، مقصود از چشم دوختن به زينت زندگى دنيوى آنان ، اين است كه پيامبر دادههاى خدا به آنان را ننگرد و چشم حسرت به آنچه ديگران دارند ندوزد و منظور از ازواج ، مردان و زنان و يا اصناف مردم ، شامل بتپرستان ، يهود و نصارى و مجوس است . به هر جهت خطاب به پيامبر دو نهى نموده و آنگاه يك امر مىكند و مىفرمايد : هرگز با ديده حسرت و تعلّق قلبى و تمايل به نعمتهايى كه در زندگى دنيا به بعضى از اصناف مردم دادهايم ، نگاه نكن و از جهت اصرار آنها بر تكذيب و استهزاء و لجبازى و عناد اندوهگين مباش و آنگاه امر مىنمايد كه نسبت به مؤمنان تواضع و نرمخويى داشته باش ، همچنانكه پرنده هنگامى كه بخواهد جوجههايش را در آغوش بگيرد ، بالهايش را باز مىكند . ( 89 ) ( وَ قُلْ إِنِّي أَنَا النَّذِيرُ الْمُبِينُ ) : ( و بگو بدرستى كه من بيم دهندهاى آشكارم ) ، در ادامه دستور ديگرى به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم داده و مىفرمايد ، بگو : من بيم دهندهاى هستم كه