( 51 ) ( وَ نَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ إِبْراهِيمَ ) : ( و آنها را از مهمانان ابراهيم خبر ده ) . ( 52 ) ( إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقالُوا سَلاماً قالَ إِنَّا مِنْكُمْ وَجِلُونَ ) : ( زمانيكه بر او وارد شدند و سلام گفتند ، او گفت : ما از شما هراسانيم ) . ( 53 ) ( قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ ) : ( گفتند : بيمناك نباش ، همانا ما تو را به فرزندى دانا بشارت مىدهيم ) . در اين سه آيه حكايت آغاز ماجراى ورود مهمانان بر حضرت ابراهيم عليه السّلام است كه آنها چند نفر از ملائكه مكّرم الهى بودند كه براى بشارت تولد اسحاق و خبر دادن از هلاكت قوم لوط نزد ابراهيم آمدند و به او سلام و تهيّت گفتند ، امّا ابراهيم زمانيكه ديد آنها چيزى نمىخورند ، گفت : ما از شما بيمناكيم ( چون چنانچه در سابق گفته شد ، عدم تناول غذا در نزد آنها علامت دشمنى و عداوت بود ) امّا ملائكه براى اينكه به او آرامش خاطر بدهند ، گفتند : بيمناك نباش كه ما براى بشارت تولّد فرزندى دانا و آموخته به علم الهى و وحى او ، به نزد تو آمدهايم . ( 54 ) ( قالَ أَ بَشَّرْتُمُونِي عَلى أَنْ مَسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ ) : ( ابراهيم گفت : آيا با اين ضعف و پيرى كه به من رسيده به من بشارت فرزند مىدهيد ؟ ! ديگر چه بشارتى به من مىدهيد ؟ ) ، ابراهيم عليه السّلام با آنكه نبى مرسل الهى بود و هرگز از رحمت حق نااميد نمىگشت ، ليكن چون آثار پيرى و ضعف را در خود مشاهده مىكرد و مىدانست كه همسرش عقيم است و آن دو در دوران جوانى هم بچهدار نشدهاند ، لذا با حالت تعجّب اظهار داشت كه من از بشارت شما تعجّب مىكنم كه در اين وضع پيرى و كهولت صاحب فرزند شوم ، زيرا معمولا چنين امرى محال است و چون اين امر را بسيار عجيب شمرده ، لذا دوباره سئوال كرده تا مطمئن شود كه آنها او را به چه امرى بشارت مىدهند .
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۲ — صفحه 582
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۵۸۲