مشيّت خداست و اختيار امر به دست اوست ، پس شماتت و ملامتى متوجّه ما نيست و خود ما هم ابدا ناراحت و اندوهگين نمىشويم ، چون خداوند فرموده
( ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ )
« 1 » ، ( هيچ مصيبتى نمىرسد مگر به اذن خدا ) .
( 52 )
( قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ )
: ( بگو ، آيا براى ما جز وقوع يكى از دو نيكى را انتظار داريد ؟ در حالى كه ما دربارهء شما انتظار داريم كه خدا بوسيلهء عذابى از جانب خود و يا بدست ما شما را هلاك كند ، پس منتظر باشيد كه ما نيز با شما منتظر هستيم ) ، منظور از ( حسنيين ) حسنه و مصيبت است كه يعنى پيروزى يا شكست ، چون منافقان منتظر يكى از اين دو مورد بودند و هر دوى آنها به حسب نظر يك فرد مؤمن ، نيكى هستند ، چون هر دو از جانب خداست ( هر چه از دوست مىرسد نيكوست ) پس اگر پيروز شوند هم نيكى دنيوى است و هم در آخرت اجر عظيمى دارند و اگر شكست خورده يا مجروح و يا كشته شوند باز هم مطابق رضاى خدا به وظيفهء خود عمل كردهاند و ثواب دائمى و اجر عظيم خواهند برد ، لذا هر دو مورد حسنه محسوب مىشوند .
امّا از اين طرف آنچه مؤمنان براى منافقان انتظار دارند جز عذاب سماوى يا عذاب به دست خود آنها نيست و در هر دو صورت مؤمنان رستگار و منافقان نابود خواهند شد ، چه به صورت عذاب الهى و چه به صورت امر خداوند به كشتن منافقان و پاك كردن زمين از لوث آنان ، لذا خداوند به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمان مىدهد كه به منافقان بگويد ، منتظر باشيد ، ما هم با شما انتظار مىكشيم .
هامش
( 1 ) - سوره تغابن ، آيه 11 .