سيزدهم ميلادى پايتخت مملكت مالوا و از مراكز معارف هند بود .
( 67 ) بيجاگر 46 در ايالت اندراپرادش واقع است . تا سال 1934 از توابع مالوه بود .
( 68 ) درياى نربده / آب نربده 46 آن را نربودا نيز گويند . اين رود از حوالى اجمير در شمال ولايت « غندوانه » سرچشمه مىگيرد و طول آن هفتصد ميل است و چندين رودخانه از يمين و يسار به اين رودخانه مىريزند . نربد در نزديكى شهر بروچ به خليج كمباى مىريزد .
( 69 ) نگركوت / نغركوت 48 در ايالت هماچل پرادش كنونى واقع شده است . نگركوت را بهيمنگر نيز گفتهاند كه اكنون كانكره گويند ، در منابع مختلف چون الكامل ( 16 / 315 ) ترجمهء تاريخ يمينى ( ص 293 ) بهيمنغر و در زين الاخبار ( ص 180 ) بهيمنگر آمده است .
( 70 ) چيتور - چتور 51 قلعهاى است كه آن را خضرآباد هم گويند و در استان راجستان واقع است .
( 71 ) مرهت 51 در ايالت آندراپرادش واقع است .
( 72 ) مندسور 51 در ايالت راجستان واقع است .
( 73 ) برار 51 منطقهاى تاريخى و كهن در غرب هند . نام قديمى آن وردانت ( وردا - رود ، نت - كنار ) به معنى كنار رود . بود ( آئين اكبرى 476 / 1 ) برار در ايالت آندراپرادش و مركز آن ايلچيور واقع است .
( 74 ) مندو 51 شهر و قلعهاى منيع بر كوهى رفيع به مالوه . سالها دار الملك آن ديار بوده و آن را « شادىآباد » نيز گويند و اصل آن « ماندو » ست .
( 75 ) دوآب / دوآبه 51 در هند و پاكستان به سرزمينهاى بين گنگ ( گنگا ) و جمنا خاصّه دشت حاصلخيز بين اين دو
تاريخ فرشته از آغاز تا بابر ( فارسى ) — صفحه 642
پدیدآورندگان: محمد رضا نصيرى
ص۶۴۲