ذكر عصيان بايندر بيك و توجّه رايات دفع او به جانب عراق و كشته شدن آن عاق « 1 »
قال اللّه الملك الحقّ المبين : وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ وَ كَفى بِرَبِّكَ هادِياً وَ نَصِيراً [ 25 / 31 ] سنّة اللّه ذى الجبروت در مجارى عوالم ملك و ملكوت ، بر اين نسق جارى شده كه چون سليقهء « 2 » عنايت نامتناهى مسعودى را به پيشگاه قربت هدايت نمايد و سابقهء مودّت الهى « 3 » مودودى را به وصول رتبت اختصاص عنايت فرمايد از [ هر ] [ 101 - پ ] جانب مردودى گرد « 4 » حسدى انگيزد و از هر طرف نامقبولى به معادات برخيزد . اديم آدم هنوز از خاك دژم گرد عدم نيفشانده بود كه ابليس غدّار در شرار خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ [ 7 / 12 ] مىسوخت و دست هابيل دامن مجد اثيل نگرفته كه صدمات معادات قابيل شرر لَأَقْتُلَنَّكَ « 5 » [ 5 / 27 ] مىافروخت . نوح كه از فتوح منعم سبّوح نداى إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً « 6 » [ 3 / 33 ] شنيد ، از شرّ