ذكر محاربهء سلطان البارسلان با ارمانوس قيصر روم ، و اسير شدن هريك بر دست ديگرى و خلاص يافتن هردو از دست ديگرى .
و تفصيل اين مجمل آنكه چون الب ارسلان از حلب به جانب مستقر سلطنت خود مراجعت نموده به خوى آذربايجان رسيد ، متعاقب خبر رسيد كه اينك ارمانوس قيصر روم با لشكرى زياده از آنچه تصوّر آن توان نمود متوجّه بلاد اسلام است و سى و پنج هزار بطارقه همراه دارد كه هر بطريقى ما بين دويست هزار تا پانصد هزار سوار همراه دارد و از آتشبازان فرنگ سى و پنج هزار نفر و از تركانى كه از طرف قسطنطنيّه مىباشند پانزده هزار سوار و از نقّابان صد هزار نفر ، و از صغاران نيز همان مقدار و چهار صد عرّابه پر از نعل و ميخ و دو هزار عرّابه سلاح سپاه و از منجنيقهاى بزرگ كه هر يكى را هزار و دويست نفر به هزار حيله از جاى توانند جنبانيد چندين همراه دارد « 1 » . القصّه ، هرگز در اين مدّت قيصرى از قياصرهء روم به اين استعداد متوجّه بلاد اسلام نشده بود . و عزيمت ارمانوس بهخاطر آن بود كه جميع بلاد اسلام را تا به حد تركستان به تحت تصرّف خود آورده اثرى از آثار ملّت بيضاى محمّدى ، عليه و آله شرايف التّحيّات روى زمين نگذارد . و آن بىچاره غافل از آنكه به مقتضاى يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ « 2 » يعنى : كفّار و اعداى دين هميشه مىخواهند كه اطفاى نور خداى ، سبحانه و تعالى ، كه عبارت از شريعت خاتم النبيّين است ، عليه و آله أفضل الصّلوات من اللّه