در كلام خود برآيد و بيشتر به ترتيب و تنظيم « اسجاع » در آن اكتفا كرد ، بااينحال اجزاء موزون در نثر او فراوانست مانند اين عبارات : « عام را دوزخ رسيد خاص را بهشت - عاشق مولا را ديد هردو را بهشت » و « ابليس بيگانه بود ، بهشت را گفتند او را جامده - آدم يگانه بود ، درخت را گفتند او را جامه ده » و « تا يكى دهى و دوستانى - گمان مبر كه از دوستانى » و امثال آنها .
تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — صفحة 1161
مساهمون: ذبيح الله صفا
ص١١٦١