خداوند گفته است : « 1 » .
« من تقرّب إلىّ شبرا تقرّبت إليه ذراعا » .
و يا .
« من تَقَرَّبَ إلىّ عبد به مثل أداء ما افترضت عليه و إنّه لَيَتَقَرَّبُ إلىّ بعد ذلك بالنّوافل - حتّى أحبّه » .
[ كسى كه به اندازه يك وجب به من تقرب جويد من دو چندان به او نزديك مىشوم بندهاى كه با انجام واجباتى كه براى او فريضه كردهام تقرب پيدا كند تحقيقا بعد از واجبات با مستحبات نيز تقرب مىجويد تا اينكه مورد محبتم قرار ميگيرد ] .
و در آيه :
وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ
( 152 / انعام ) مفهومى كه با اين واژهها در آيه آمده رساتر از نهى نمودن از خوردن است زيرا نهى از نزديك شدن به مال يتيم بليغتر از نهى نمودن از گرفتن يا خوردن آن است و بر اين اساس است آيات :
وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ
( 35 / بقره ) .
وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ
( 222 / بقره ) .
آيه اخير كنايه از نزديكى و همبسترى با همسر است و نيز آيه :
وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى
( 32 / اسراء ) .
قِرَابٌ - هم در معنى - مُقَارَبَة و نزديكى است ، شاعر گويد :
فإنّ قراب البطن يكفيك ملؤه
Footnote
( 1 ) حديث فوق حديث قدسى است ( مجمع البحرين ج 2 / 142 ) .