فوجهاى ثلثه فارس را كه جناب سردار كل دام مجده در جزو اخراجى نوشتهاند مختارند ، لكن اين صاحبمنصبان افواج كه سالهاست خدمت كرده و زحمت كشيدهاند ، تكليف آنها چيست ؛ بيچارهها يك عمرى است كه خدمت مىكنند . حالا در چه ملت و چه دولت رواست كه اخراج باشند ، بىتقصير و گناه . انصاف و مروت سركار اقدس شاهنشاه كجا رفت ، به جان عزيز جنابعالى كه صاحبمنصبهاى فوج عرب و قشقايى حالتى دارند كه نعوذ بالله مىگويند جوان بوديم پير شديم . پيرهامان مردند و اولادشان به جاى پدر نوكرى كردند . حالا كه اخراج هستيم چه كسب بكنيم و از چه راه نان بخوريم .
رضا قلى خان سرتيپ فوج عرب [ و ] اسد الله خان سرتيپ قشقايى مثل يتيمها با گردن كج و حالت يأس و بكاء به مخلص ناله مىكنند . مخلص كه جوابى نداشت به آنها بدهد ، وعدهء عرض حضور همايون داد . خدمت جناب سردار كل دام اقباله هم زحمت داده است . اميدوارم كه عدل و رحمت عام عالمشمول سركار اقدس همايون شاهنشاهى روحنا فداه نگذارد كه جمعى مأيوس شوند و از نان بيفتند .
از تداركات سفر گرمسير تاكنون چيزى نرسيده و مىترسم كه موعد حركت منقضى بشود . خدمت جناب معظم اليه عرض كردهام . جنابعالى نيز تأكيدى لازم است كه در طى تحريرات معظم اليه بفرمائيد .
خان بستكى تشريفات را آوردهاند . جناب سردار كل دام اقباله ، از تحريرات سابقشان چنين استنباط شد كه مىبايست يك فوج گرمسيرى را از همان بستك تنها بگيريم و اين هيچ صلاح دولت نيست . مصطفى قلى خان حالا كه از طرف لار صدمه خورد و از اين طرف هم تعليقهء جناب سردار كل را ديد ، مطمئن شده من حيث الخوف و الرجا به شيراز آمد . حالا كه هيچ اسبابى ندارد ، اينطور به استغنا حركت مىكند و استعداد دارد . وقتى كه يك فوج تفنگچى بستكى ديوانى داشته باشد و مواجب اينها را هم لامحاله از بلوكات لار محل خواهد خواست كه دست خودش باشد و خود عمل كند با اين حالت از عهدهء خان هرگز نمىتوان برآمد . بندر عباس و بندر لنگه و نصف لارستان را از پيش خود تصاحب خواهد كرد .
خيال خود مخلص على الحساب اين است كه از اين فوج گرمسير يك ثلث را به عهدهء خان بستك بيندازم و باقى را از لارستان ، جاهاى خوب آنجا كه رسيدند و مدعى با خان بستكى هستند بيندازم كه علىرغم يكديگر در سالخوى بندر عباس و لنگه از روى همچشمى خدمت كنند .
جنابعالى هم از پيش خود ، در طى تحريرات اگر صلاح بدانيد به جناب سردار كل
اسناد تاريخى خاندان غفارى ( فارسي ) — صفحة 377
مساهمون: بهرام غفارى
ص٣٧٧