است كه همواره خود را تعب دهد در چيزى چند كه ضرر كند بآخرت أو ، بلكه بدنياي أو نيز .
مخفى نماند كه أهل لغت گفته‌اند كه : « متعوب » غلط است بلكه تعب كشنده را « تعب » گويند وتعب انداخته شده را « متعب » ، بنا بر اين « متعوب » در اين عبارت سهوى خواهد بود از يكى از كتّاب يا راويان كلام وصحيح « تعب » يا « متعب » باشد ، يا كلام از حضرت أمير المؤمنين صلوات اللّه وسلامه عليه نباشد واز كسى باشد كه أو را مهارتى بلغت عرب نبوده وسهوا داخل كلمات آن حضرت صلوات اللّه وسلامه عليه نقل شده .
677
العاقل يضع نفسه فيرتفع .
خردمند پست مىگرداند نفس خود را وفروتنى مىنمايد پس بلندتر مىشود ، وهمين معنى سبب بلندى مرتبه أو گردد .
678
الجاهل يرفع نفسه فيتّضع .
نادان بلند مىگرداند نفس خود را وسربلندى ميكند پس پست مىشود ، وهمين معنى سبب پستى مرتبه أو گردد .
679
الصّبر ثمرة الايمان .
صبر در مصائب ميوه ايمان است ، وهر كه را ايمان كامل باشد ملازم صبر وشكيبائى باشد چه يقين داند كه بصبر حسنه أو مضاعف گردد وجزع را بغير زيان دنيا وآخرت ثمره نباشد .
680
المنّ ينكّد الاحسان .
منّت گذاشتن كم وسبك مىگرداند احسان را .