شرح : « در زمان جاهليّت رسم بود كه هر كس از دنيا ميرفت نوحه گرانى حرفه اى بودند و در مراسم دفن حضور يافته و در برابر مبلغى كه از صاحب عزا دريافت ميكردند اشعارى از پيش ساخته مرثيه وار در مصيبت فقدان متوفّى و مدح و ثنايى او بدروغ و خلاف واقع خوانده ، و از اين راه ارتزاق ميكردند و راه درآمدشان جز اين نبود و اين كار شغلشان شده بود ، رسول خدا صلَّى الله عليه و آله اين عمل را نهى فرمود ، و فقهاء ما رضوان الله تعالى عليهم اين نهى را يا حمل بر كراهت مىكنند و يا حمل بر مدح و منقبت بدروغ و كذب و آن را حرام ميدانند ، و محتمل است علَّت نهى ، عمل بىفائده و بدون نتيجهء آنان است كه هيچ سودى از آن عائد اجتماع نمىگردد حتّى دروغ هم نگويند چون نوعى مفت خوارى است و اكل بباطل و مشمول حكم آيهء مباركهء الَّذين * ( لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ ) * و بنا بر اين نهى محمول بر حرمت خواهد بود » .
و نهى فرمود : از اينكه كلمه اى از كتاب خدا عزّ و جلّ را با آب دهان بزدايند يا با آن كلمه اى بنويسند .
و نهى فرمود : از اينكه شخصى بدروغ بگويد چنين و چنان خواب ديدهام ، و فرمود خداوند در روز قيامت او را مكلَّف سازد به امرى محال و نشدنى مانند اينكه دانهء جو را گره زند و او نخواهد توانست ، و نهى كرد از تصوير صورت حيوانات و جانداران ، و فرمود : هر كس صورتى نقش كند خداوند وى را در روز قيامت مكلَّف سازد كه در آن روح بدمد و او نتواند .
و نهى كرد از اينكه حيوانى را به آتش بسوزانند ، و نهى فرمود از لعن كردن به خروس و فرمود : همانا او براى نماز انسان را بيدار مىكند . و نهى فرمود از اينكه كسى در
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 307
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٣٠٧