مىفرمايد :
« وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِيلًا ما تُؤْمِنُونَ . وَ لا بِقَوْلِ كاهِنٍ قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ » .
« و نيست آن سخن كسى كه شعر مىگويد ، اندكى از شما ايمان مىآوريد . و نيست گفتار كاهن و كسى كه از غيب و نهان خبر مىدهد . اندكى از شما پند مىگيريد » .
( سوره حاقه آيات 41 و 42 ) . اما خداوند متعال - در پاسخ دشمنان - شاعرى را دونشان پيامبر ( ص ) دانسته و شعر را شايستهء او نمىداند و مىفرمايد :
« وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغِي لَهُ »
4379845 خ 0 3 خ يعنى : « ما به او - محمد ( ص ) - شعر نياموختيم و نه شاعرى در خور مقام اوست » . شيخ عطار در مصيبت نامه بدين مطلب اشاره كرده است :
چون جهودان ساحرش مىخواندند * بت پرستان شاعرش مىخواندند
حق تعالى گفت اين بس ظاهر است * كو به حق نه ساحر و نه شاعر است
شاعرى در منصب پيغمبرى * همچو حجّامى است در اسكندرى
برخى از محققان چنين تصور كردهاند كه اسلام با شعر و شاعرى نظر مساعدى ندارد ، در حالى كه اين پندار سخت خطاست ؛ زيرا آيات « 224 تا 227 » سوره شعراء ناظر به احوال آن دسته از شاعران جاهلى است كه عليه قرآن و رسول مكرم ( ص ) شعر مىسرودند و چون طبع بشر كلام موزون را بيشتر مىپسندد ، مشركان و كافران اين اشعار را حفظ كرده ، در كوچه و بازار مىخواندند و آزردگى خاطر شريف پيامبر اسلام و ساير مؤمنان را فراهم مىكردند . بنا به شهادت تاريخ ، شاعران متعهد و حقگو كه اشعارشان در زمينه توحيد و بيان حقيقت و ساير فضايل و كمالات انسانى است ، هميشه مورد تأييد و حمايت پيامبر بزرگوار ( ص ) و ائمهء اطهار عليهم السلام بودهاند .
رسول خدا ( ص ) فرمود : « انّ من الشعر حكمة » . يعنى : « بعضى از اشعار حكمت است » و حكمت را در جاى ديگر گمشده مؤمن دانسته و فرموده است :
« الحكمة ضالّة المؤمن » ( اللمع ، چاپ ليدن ، ص 283 ) .
و در تأييد اين كه شعر حكمت آميز مورد قبول پيامبر بوده است اينكه وقتى لبيد قصيدهاى به مطلع زير برخواند :
الا كلّ شيئىء ما خلا اللّه باطل * و كلّ نعيم لا محالة زائل
رسول خدا فرمود : « اصدق كلمة قالت العرب » ( راستترين سخنى است كه
شرح
8279845 خ 0 ( 3 ) خ سورهء يس ، آيهء 68 .