ج - از حضرت باقر - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
766 - « من لم يبرأه الحمد لم يبرأه شيء » .
يعنى : « كسى كه سورهء حمد او را از بيمارى نجات ندهد ، چيزى او را نجات نخواهد داد »
. د - از حضرت كاظم - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
767 - « من قرأ آية الكرسىّ عند منامه لم يخف الفالج ، و من قرأها في دبر كلّ صلاة لم يضرّه ذو حمة » .
يعنى : « كسى كه هنگام خوابش ، آية الكرسى را بخواند ، از بيمارى فلج نهراسد . و كسى كه بعد از هر نماز آن را بخواند ، هيچ صاحب نيشى به او ضرر نخواهد رساند » .
ه - « اصبغ بن نباته » در حديثى طولانى گويد : مردى در برابر امير المؤمنين - عليه السّلام - ايستاد و گفت : در شكم من آب زردى است آيا شفا دارد ؟ فرمود :
768 - « نعم بلا درهم و لا دينار و لكن تكتب على بطنك آية الكرسىّ و تكتبها و تشربها و تجعلها ذخيرة في بطنك فتبرأ باذن اللَّه تعالى » .
يعنى : « بلى ، بدون درهم و دينار ، آية الكرسى را بر شكمت بنويس ، همچنين آن را بنويس و بنوش و در شكم خود ذخيرهاش كن كه به خواست خداوند متعال خوب خواهى شد » .
دوّم - طلب كفايت ( كارگزارى خواستن ) :
اين نيز زياد است و ما به مقدار كمى از آن ، بسنده مىكنيم : الف - « حسين بن احمد منقرى » گويد : شنيدم امام كاظم - عليه السّلام - مىفرمايد :
769 - « من استكفى بآية من القرآن من المشرق الى المغرب كفى اذا كان له يقين » .
يعنى : « كسى كه يقين داشته باشد ، تنها يك آيهء قرآن ، او را از مشرق و مغرب عالم ، بىنياز مىسازد » .