يعنى : « هر كس كه بعد از نماز صبح اين جملات را بگويد ، حاجتى التماس نكند مگر آنكه برايش آسان گردد و خداوند سبحان كارهاى مهمش را بر عهدهء خود مىگيرد : بسم اللَّه و . . . به نام خدا و درود خداوند بر محمد و آلش ، كارم را به خدا واگذار مىكنم كه او نسبت به بندگان بيناست . خداوند هم اين فرد را از حيلههاى بد آنان ( دشمنان ) نگه داشت « 1 » . معبودى جز تو نيست ، تو منزهى ! من به خود ظلم كردم . پس اجابتش نموديم و از اندوه ، نجاتش داديم و اين چنين ، مؤمنين را نجات مىدهيم « 2 » . خدا ما را بس است و او بهترين وكيل مىباشد . پس آن گروه مؤمن به نعمت و فضل خدا روى آوردند و بر آنان هيچ رنجى پيش نيامد « 3 » .
هر چه خدا بخواهد نه آنچه مردم بپسندند ، هر چه خدا بخواهد اگر چه مردم را خوش نيايد . خدايى كه پرورنده است ، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه پروريدهاند ، ندارم . خدايى كه خالق است ، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه مخلوقند ، ندارم . خدايى كه روزى رسان است ، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه روزى خورند ، ندارم خدايى كه رب العالمين است ، مرا بس است .
بس است مرا كسى كه او مرا كفايت مىكند . بس است مرا كسى كه هميشه مرا كفايت مىكرد . بس است مرا كسى كه تاكنون هميشه مرا كفايت مىكرد . بس است مرا خدايى كه معبودى جز او نيست ، بر او توكل مىكنم كه او پروردگار عرش عظيم است » .
هامش
( 1 ) آيات 44 و 45 سورهء مؤمن است در بيان كلام فردى از آل فرعون كه ايمان آورده بود و امداد الهى در خنثى ساختن حيلهء فرعونيان .
( 2 ) آيات 87 و 88 سورهء انبياست كه بيان مناجات حضرت يونس - عليه السّلام - در شكم ماهى و حكم خداوند مىباشد .
( 3 ) آيات 173 و 174 سورهء آل عمران ، پاسخ شهداى جنگ احد است به وسوسهء منافقان در ترك جهاد و بيان عاقبت كار آن شهداء .