بىرغبتى نشان دادند ، و ديگران به همان حدّ كه با من ناآشنا بودند به دنيا رغبت كردند و آن را منتهاى آرزوى خويش قرار دادند ، و از مخلوقات من كسى دنيا را بزرگ نشمرده كه خوشى بيند و چشمش بدان روشن گردد ، و نيز كسى آن را پست و حقير ندانسته جز اينكه از آن بهرمند گشته .
شرح : از اين حديث شريف استفاده مىشود كه انسان نبايد دنيا و ماديّات را هدف نهائى خود قرار دهد ، و خود را به دنيا بفروشد و آن را مقصود اصلى بداند كه اگر چنين شود هرگز بآرزوى خويش نخواهد رسيد ، و چنانچه دنيا را براى رسيدن بسعادت واقعى قرار دهد و آن را مقدّمه بداند نه مقصود ، كمال استفاده و انتفاع را از آن خواهد برد ، پس مال دنيا خود سعادت نيست بلكه ميتوان از آن در راه سعادت و رستگارى استفاده نمود . و هر كس غير از اين پندارد بىگمان در اشتباه خواهد بود .
كيفر آنكه تعصّب خشك و بى جا ورزد
( 1 ) 1 - درست بن أبى منصور « 1 » گويد : امام صادق عليه السّلام روايت كرد كه جدّم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم فرمودهاند : كسى كه تعصّب ورزد يا براى او تعصّب بخرج دهند و
هامش
( 1 ) « درست » بر وزن « نخست » اين مرد از اهل واسط است و از اصحاب امام صادق و حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام است ، و علماء رجال براى اينكه وى واقفى مذهب است او را ضعيف شمردهاند .