را مشاهده كرد ، ( 1 ) و قابيل هابيل را كشت ، آدم عليه السلام گفت :
تغيرت البلاد و من عليها * فوجه الارض مغبر قبيح
تغير كل ذى طعم و لون * و قل بشاشة الوجه المليح
أرى طول الحياة على غما * و هل أنا من حياتى مستريح
و مالى لا أجود بسبك دمع * و هابيل تضمنه الضريح
قتل قابيل هابيلا أخاه * فوا حزنى لقد فقد المليح
شيطان در پاسخ او گفت :
تنح عن البلاد و ساكنيها * فبي في الخلد ضاق بك الفسيح
و كنت بها و زوجك في قرار * و قلبك من أذى الدنيا مريح
فلم تنفك من كيدى و مكرى * الى أن فاتك الثمن الربيح
و بدل أهلها أثلا و خمطا * بحبات و أبواب منيح
فلولا رحمة الجبار أضحى * بكفك من جنان الخلد ريح
پرسيد چند سال در فراق بهشت گريه كرد و چه مقدار اشك از ديدگانش جارى گرديد ؟ .
فرمود : آدم صد سال گريه كرد و از چشمهايش مانند دجله و فرات آب جارى شد ، پرسيد آدم چند حج به جاى آورد ؟ .
فرمود : هفتاد حج پياده و نخستين حجى كه به جاى آورد زاغ او را راهنمائى ميكرد و محلهاى آب را به او نشان ميداد ، و زاغ همراه او از بهشت بيرون شده بود ، و از اين جهت از خوردن او نهى شده است .
پرسيد چرا وى راه نميرود ؟ فرمود : آن حيوان مدتها در بيت المقدس