( 1 ) يكى اينكه عبادت بزرگ ركوع و سجود است و ركوع و سجود با صورت و دست انجام ميگيرد ، و سر و پا در آن دخالت و ارتباطى ندارند ، از اين رو شستن آنها لازم نشده است .
دوم اينكه مردم قدرت ندارند در هر وقت سر و پاهاى خود را بشويند ، و در هنگام سفر و يا سردى و يا كسالت و مرض بر آنها شستن بسيار سخت ميگردد و در شب و روز انجام آن مشكل مىباشد ، و ليكن شستن صورت و دست از آن سبكتر است .
فرائض و واجبات به اندازه استعداد ضعيفترين مردم تشريع شده است ، و بعد همه مردم از ضعيف و قوى و سالم و مريض بايد آن دستورات را به كار بندند و به آن عمل نمايند .
سوم اينكه سر و پا هميشه اوقات مانند صورت و دست آشكار نيستند اگر كسى بگويد : چرا وضوء فقط در صورت خروج بول و غائط و يا خواب واجب شده و در ساير اشياء اين امر مقرر نگرديده است ؟
گفته مىشود : كه نجاست از انسان فقط از اين دو محل خارج ميگردد و در انسان جاى ديگرى كه از آن نجاست بيرون گردد نيست ، از اين رو دستور داده شده كه هر گاه از انسان نجاست بيرون شد بايد وضوء گرفت .
و در مورد خواب نيز از اين رو وضوء واجب شده كه هر گاه آدمى در خواب رود تمام اعضاء بدنش از اختيار او بيرون مىشوند ، و امكان دارد كه هنگام خواب از وى بادى بيرون گردد ، از اين رو براى كسى كه به خواب رفته بعد از بيدار شدن بايد وضوء بگيرد .
اخبار و آثار حضرت امام رضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 656
مساهمون: عزيز الله عطاردى
ص٦٥٦