حق جل شأنه اثبات نيت و الزام حجت كند بر طائفهء كه ايشان متعللاند جمله خاموش شوند و سر ذلت و هوان و فضوح در پيش اندازند :
مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ
( ابراهيم 44 ) . تا ندا در رسد كه اين مجرمان را به دوزخ بريد :
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ * ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ * ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ
( حاقه 32 - 31 - 30 ) يعنى بگيريد او را و غل كنيد پس جحيم را به او گرم كنيد پس زنجيرى بر ايشان نهيد كه صول آن هفتاد ارش باشد پس گويند بسر رويد .
مقصود كه در هر دورى شخصى بود كه صاحب دولت و ممد و معاون حق بوده اما باطنا و ظاهرا چنان كه در دور ما بهاء الدنيا و الدين محمد صاحب ديوان است رفع اللّه رايات الاسلام و المسلمين ببقاء دولته .