12 - حدود
حق خدا
[ 816 ] - 124 - روايت شده كه على عليه السّلام مردى از بنى اسد را دستگير نمود تا حدّ واجب الهى را بر او جارى سازد ، بنى اسد خدمت حسين بن على عليه السّلام رفتند تا او را شفيع قرار دهند ، حضرت عليه السّلام نپذيرفت پس به سوى على عليه السّلام رهسپار شدند و از او درخواست كردند ( تا حدّ را جارى نسازد ) حضرت عليه السّلام فرمود : چيزى را كه در اختيار من باشد نطلبيدهايد مگر آنكه آن را به شما دادهام خوشحال بيرون آمدند و نزد حسين بن على عليه السّلام رفته او را از فرمودهء مولا آگاه ساختند . حضرت عليه السّلام فرمود : « اگر با رفيق خود كارى داريد برويد ، شايد كارش تمام شده باشد » « 1 » ، رفتند و ديدند كه حدّ بر او جارى گشته است ، به حضرت امير عليه السّلام عرض كردند : اى امير مؤمنان آيا به ما وعده ندادى ؟ فرمود : من وعدهء چيزى را به شما دادم كه اختيار آن با من است ، و اين حق خداست كه در اختيار من نيست .
قضاوت با شاهد و سوگند
[ 817 ] - 125 - صهيب گويد : پدرم نقل نمود كه : امام صادق عليه السّلام از اجداد بزرگوار خود ، از امام حسين عليه السّلام روايت نمود كه فرمود : « همانا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با سوگند و يك شاهد عادل قضاوت مىفرمود و على عليه السّلام ( نيز ) در عراق ، بر همين مبنا قضاوت مىكرد » « 2 » .
هامش
( 1 ) ان كان لكم بصاحبكم حاجة فانصرفوا فلعلّ امره قد قضى .
( 2 ) انّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قضى باليمين مع الشّاهد الواحد ، و انّ عليّا عليه السّلام قضى به بالعراق .