رسيد به آيه
إِنَّ هذا كانَ لَكُمْ جَزاءً وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً
.
و حسن بن مهران اين گونه ادامه مىدهد :
پس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ناگهان برخاست ( و راه افتاد ) تا به منزل فاطمه عليها السّلام وارد شد ، چون حال نزار آنان را ديد آنها را گرد آورد ، سپس در حالى كه مىگريست سخت در انديشه آنان بود ، مىفرمود : آيا شما سه روز است در اين حاليد و من خبر ندارم ؟ در اين هنگام جبرئيل اين آيات را فرود آورد : « هرآينه نكوكاران از جامى مىنوشند كه طبع آن ( در سپيدى و خوشبويى ) كافور است ، سرچشمهاى كه بندگان خاصّ خدا از آن مىنوشند و آن را به هرگونه كه خواهند جارى مىسازند » « 1 » امام باقر عليه السّلام فرمود : آن چشمهاى در خانه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است كه به خانههاى پيامبران و مؤمنان جارى مىشود .
« آنها به نذر خود وفا مىكنند » « 2 » ( فرمود : ) يعنى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام و كنيز آنان « فضّه » .
« و از روزى كه شر ( و سختى آن ) فراگير است مىترسند » « 3 » . ( فرمود : ) آن روز گرفته و عبوس است .
« و طعام را با علاقه به آن اطعام مىكنند » ، « 4 » با اينكه خود آن غذا را مىخواستند ( و به آن نياز داشتند ) آنها را بر خود پيش مىداشتند . « به مسكين » : درماندهاى از اهل اسلام .
« و يتيم » : يتيمى از اهل اسلام . « و اسير » : اسيرى از مشركان . و هرگاه آنان را اطعام مىكردند مىگفتند : « ما براى خشنودى خداست كه به شما طعام مىدهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى نمىطلبيم » « 5 » . امام باقر عليه السّلام فرمود : به خدا سوگند اين را به زبان نگفتند بلكه
هامش
( 1 )إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً ، عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراًالانسان : 6 .
( 2 )يُوفُونَ بِالنَّذْرِالانسان : 7 .
( 3 )وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً. الانسان : 7 .
( 4 )وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِالانسان : 7 .
( 5 )وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً