ضنين در قرآن ، تجويد
زمخشرى در كشاف ذيل آيه وَ ما هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ « 1 » در سوره تكوير مىگويد : پيامبر نسبت به آنچه از غيب اطلاع مىداد متهم نبود . ضنين از ماده ظن به معناى تهمت است برخى ضنين را از ماده ضن به معناى بخل دانستهاند ؛ يعنى پيامبر نسبت به وحى بخل نمىورزيد كه برخى را ترك كند يا پيامبر در ياد دادن قرآن به كسى بخل نمىورزيد كه قرآن را به او نياموزد . در مصحف عبداللَّه ، ظنين آمدهاست و گفته شده پيامبر اين واژه را هم به ضاد و هم به ظا قرائت كردهاست . اعتقاد به فرق بين ضاد و ظا لازم است و شناخت دو مخرج جداگانه براى آنها براى قارى ضرورى است ، چه اينكه بيشتر غير عربها بين اين دو فرقى نمىگذارند . سپس زمخشرى مىافزايد : اگز نمازگزار حرفى را جاى حرف ديگر تلفظ كند چه پيش مىآيد ؟ مىگويم : تبديل ض به ظا تبديل دال به جيم و ثاء به سين است و تفاوت بين ض و ظا مانند تفاوت بين حروف ديگر است .
نماز
ابن مسعود گويد : نماز ترازوى خداست و اگر كسى به نماز وفا كند به ترازو وفا كرده و اگر از نماز بكاهد ، از ترازو كاستهاست خدا مىفرمايد : وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ « 2 » .