كافى و مجزى
برخى گويند بين دو عبادت كافى و مقبول عموم و خصوص مطلق برقرار است . به اين شرح كه هر عبادت مقبولى مجزى هست ولى هر عبادت مجزى مقبول نمىباشد . حاصل اين مطلب اين است كه تلازمى بين قبول و كفايت نيست . مجزى عملى است كه مكلف را از كلفت بوجود آمده خلاص مىكند و مقبول آن است كه خداوند به آن عمل بهرهاى هم عطا مىكند . اين عده براى كلام خود دلائلى ذكر كردهاند از جمله : 1 - ابراهيم و اسماعيل با اينكه كار صحيحى انجام دادند باز هم درخواست قبول كردند . 2 - در اين آيه شريفه . . . فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ . . . « 1 » ، خداوند عمل يكى از دو پسر آدم را پذيرفت . 3 - حديثى وارد شده كه از هر نماز بيش از ثلث يا ربع يا نصف آن پذيرفته نمىشود . 4 - در حديثى آمدهاست كه مردم براى قبول اعمال خود دعا كنند . 5 - آيه شريفه إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ « 2 » ، دلالت بر قبول برخى اعمال دارد . علاوه اينكه عبادت فاسق كافى است ولى مقبول نيست . البته برخى اين دلائل را پاسخ گفتهاند ولى پاسخ آنها بىاشكال نيست .