نوشتهاند وى بسال نود و دو در گذشت .
از ميان اين گفتهها سال نود و چهارم و نود و پنجم شهرت دارد و قوت اقوال سال نود و چهارم بيشتر مىنمايد .
كفعمى در مصباح نويسد : روز شنبهء بيست و دوم محرم سال نود و پنجم با زهرى كه بدستور هشام بن عبد الملك به دو خوراندند مسموم شد . « 1 »
مدفن او قبرستان بقيع در كنار عمويش حسن بن على عليهما السلام است « 2 » .
شبى كه بامداد آن بجوار پروردگار رفت فرزند خود امام محمد باقر را فرمود :
- آبى براى وضوى من بياور ! و چون آب را آوردند گفت :
نمىخواهم ، در اين آب مردار است . پس از جستجو معلوم شد موشى در آب مرد است « 3 »
هنگام مرگ غشى بر او رخ داد و چون چشم خود را گشود سورهء واقعه و سورهء فتح را خواند و سپس گفت :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ
« 4 » آنگاه خاموش شد « 5 »
ابن سعد به سند خود از ابو جعفر ( ع ) آورده است :
كه امام سجاد وصيت كرد كه در مرگ او كسى را خبر نكنند و او را زود به خاك بسپارند و در كفن پنبه به پيچند و در حنوط او مشك نياميزند « 6 » ليكن بهنگام تشييع و دفن آن بزرگوار انبوهى از مردم فراهم آمد كه مدينه مانند آن را كمتر ديده بود .
هامش
( 1 ) . بحار ج 46 ص 152 - 153
( 2 ) . ارشاد ج 2 ص 139
( 3 ) . اصول كافى ج 1 ص 468
( 4 ) . سپاس خدايى را كه وعدهء خويش دربارهء ما راست فرمود و بهشت را ميراث ما كرد تا هر جا كه خواهيم جاى گيريم . پس چه نيك است پاداش عاملان ( الزمر : 74 )
( 5 ) . اصول كافى ج 1 ص 468 بحار 152 )
( 6 ) . طبقات ج 5 ص 163