روضة الشهداء ( فارسي ) — صفحه 482

پس از آنكه ديده‌ها أشكبار و دلها بىآرام و قرار شده بود فرمود كه اى أهل شام هر كه مرا داند داند و هر كه نداند ( پس معرّفى مىكنم : ) أنا ابن الرّسول المختار انا ابن المصطفى سيّد الأخيار منم پسر معراج و خداوند تاج و دواج منم فرزند راكب براق و افضل همه پيغمبران به اتفاق منم پسر مسافر سفر « سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى » « 1 » و مجاور حريم « فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى » « 2 » منم پسر خطيب « فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ ما أَوْحى » و عندليب گلشن « عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى » منم پسر خواجه يثرب و بطحا و صدر مسند اجتبا و اصطفا منم پسر حبيب حضرت إله يعنى محمد « رسول اللّه صلوات اللّه و سلامه عليه » منم پسر شهسوار مضمار أهل اتى و شهريار تختگاه لا فتى منم پسر وصىّ وفىّ بابه و مفتاح خزانته « انا مدينة العلم و على بابها » منم پسر صاحب مناصب و مظهر العجائب و مظهر الغرائب امير المؤمنين علىّ بن أبي طالب هرگاه كه گفتى « أنا ابن » غريو از خلق برآمدى بعد از تعريف جدّين فرمود كه : منم پسر دختر خير المرسلين سيّدة نساء العالمين منم پسر گوهر درج فاطمة بضعة منىّ و اختر برج من آذاها فقد أذانى منم پسر سيّدة سادات و شفيعه عرصهء عرصات بتول عذرا يعنى فاطمة زهرا « عليها سلام » منم برادرزادهء سبط رسول و قرّة العين بتول ، امام مسموم ممتحن يعنى امير المؤمنين حسن « عليه السلام » . منم فرزند شهيد مظلوم و غريب مغموم ، نور ديدهء مصطفى و سرور سينهء مرتضى مبتلاى ميدان كرب و بلا يعنى حسين شهيد كربلا در اين محلّ خروش و فغان برخاست و از آواز گريستن مردم غريو در شهر دمشق افتاد ، يزيد لعين از اين غلغله بترسيد و از بيم