فصل سىام در تأويل آيات آخر فرقان در شأن أئمة عليهم السّلام
خدا مىفرمايد
وَعِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً
« 1 » يعنى : « وبندگان خالص خداوند بخشنده آنانند كه راه مىروند بر روى زمين به آهستگى وهموارى وسكينه ووقار نه از روى تكبر وتجبر » .
علي بن إبراهيم وكلينى وابن ماهيار وديگران از حضرت باقر عليه السّلام روايت كردهاند كه :
اين آية وآيات بعد از اين تا آخر سوره در شأن امامان وأوصياء نازل شده كه در روى زمين به آهستگى راه مىروند از ترس دشمنان خود « 2 » ،
وَإِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً
« 3 » « وهرگاه خطاب كنند ايشان را جاهلان وبىخردان ، گويند سلامي را » يعنى در جواب سفاهت ايشان سخنى مىگويند كه سالم از گناهان باشند ، يا سخن نيكى مىگويند ، يا سلام به ايشان مىكنند .
در حديث است كه : اين نيز در شأن أوصياء است كه با دشمنان مدارا مىكنند « 4 » .
وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِياماً
« 5 » « وآنان كه شب به روز مىآورند براي
هامش
( 1 ) . سورهء فرقان : 63 .
( 2 ) . تفسير قمى 2 / 116 ؛ كافى 1 / 427 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 381 .
( 3 ) . سورهء فرقان : 63 .
( 4 ) . كافى 1 / 427 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 381 .
( 5 ) . سورهء فرقان : 64 .