فصل بيستم در تفسير حكمت به معرفت أئمة عليهم السّلام وأولو النهى به ايشان
علي بن إبراهيم روايت كرده است كه : از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند از تفسير آيهء كريمهء
وَلَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ
« 1 » يعنى : « بتحقيق كه عطا كرديم لقمان را حكمت » حضرت فرمود كه : مراد از حكمت ، شناختن امام زمان است « 2 » .
ودر محاسن برقى وكافى وتفسير عياشى به سند صحيح از حضرت صادق عليه السّلام روايت كردهاند در تفسير قول الهى
وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
« 3 » يعنى : « هر كس داده شود أو را حكمت ، پس داده شده خير بسيارى را » حضرت فرمود كه : حكمت ، طاعت خدا وشناختن امام است « 4 » .
وعياشى به سند ديگر از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : حكمت ، معرفت امام است واجتناب كردن از كبائرى كه حق تعالى واجب گردانيده از براي آنها آتش جهنم را « 5 » .
وأيضا از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده است كه : حكمت ، معرفت أصول دين است
هامش
( 1 ) . سورهء لقمان : 12 .
( 2 ) . تفسير قمى 2 / 161 .
( 3 ) . سورهء بقره : 269 .
( 4 ) . محاسن 1 / 245 ؛ كافى 1 / 185 ؛ تفسير عياشى 1 / 151 .
( 5 ) . تفسير عياشى 1 / 151 .