فصل ششم در بيان وجوب مودت ومحبت أهل بيت عليهم السّلام است
وآنكه مودت ايشان مزد رسالت است حق تعالى مىفرمايد
وَلَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنا لَهُمْ أَزْواجاً وَذُرِّيَّةً
« 1 » ، ومىفرمايد
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ
« 2 » .
شيخ طبرسى رحمه اللّه در تفسير آيهء أولى روايت كرده است از ابن عباس كه : كافران سرزنش كردند حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم را به بسيار تزويج كردن زنان ، وگفتند : اگر پيغمبر مىبود هرآينه مشغول مىكرد أو را پيغمبرى از خواستن زنان ؛ پس اين آية نازل شد « 3 » .
وروايت كردهاند از حضرت صادق عليه السّلام كه اين آية را خواند پس اشاره نمود به سينهء خود وگفت : مائيم بخدا سوگند ذرّيّهء رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم « 4 » .
ودر تفسير آيهء دوم گفته است كه : اختلاف كردهاند در معنى صدر آية بر چند قول :
أول آنكه : سؤال نمىكنيم در تبليغ رسالت مزدى مگر دوستى ومحبت كردن در چيزى كه موجب قرب الهى باشد .
Footnote
( 1 ) . سورهء رعد : 38 .
( 2 ) . سورهء شورى : 23 .
( 3 ) . مجمع البيان 3 / 297 .
( 4 ) . مجمع البيان 3 / 297 ؛ مناقب ابن شهرآشوب 4 / 235 .