فصل چهارم در بيان فرود آمدن حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام به زمين وكيفيت آن وتوبهء ايشان ، وساير أحوالي كه بعد از فرود آمدن بود تا هنگام وفات ايشان
از حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلم منقول است كه : چون آدم عليه السّلام نافرمانى پروردگار خود كرد ، منادى أو را ندا كرد از نزد عرش كه : اى آدم ! بيرون رو از جوار من ، بدرستى كه در جوار من نمىباشد كسى كه نافرمانى من كند . پس حضرت آدم گريست وملائكة گريستند ، پس حق تعالى جبرئيل را بسوى أو فرستاد پس أو را به زمين فروفرستاد سياه شده ، پس چون ملائكة أو را به اين حال مشاهده كردند فرياد برآوردند وگريستند وصداى گريهء ايشان بلند شد وگفتند : پروردگارا ! خلقي آفريدى واز روح برگزيدهء خود در أو دميدى وملائكة را به سجدهء أو درآوردى وبه يك گناه سفيدى أو را به سياهى مبدّل كردى ! پس ندا كرد منادى از آسمان كه : امروز براي پروردگار خود روزه بدار ، پس روزه داشت ، وآن روز سيزدهم ماه بود ، ثلث سياهى برطرف شد ، پس روز چهاردهم ماه ندا به أو رسيد كه : روزه بدار امروز را براي پروردگار خود ، پس روزه داشت ، دو ثلث آن سياهى برطرف شد ، پس روز پانزدهم نيز به أو ندا رسيد وروزه داشت پس همهء سياهى از بدنش زايل شد ، وبه اين سبب اين روزها را « ايّام البيض » گفتند .
پس از آسمان منادى ندا كرد كه : اى آدم ! اين سه روز را براي تو وفرزندان تو مقرر كردم كه هر كه در هر ماه اين سه روز را روزه دارد چنان باشد كه تمام عمر را روزه گرفته