نيافتيم در چيزى از روايات كه متضمّن اصول مذهب ماست به آنچه دلالت كند بر استحباب تحنّك از جهت نماز ، بلكه سنّت بودن آن عامّ است ، و علّامهء حلّى - قدّس سرّه - در كتاب « منتهى المطلب » در جايى كه احاديث استحباب تحنّك را مذكور كرده است تصريح به اين معنى نموده كه تحت الحنك في نفسه سنّتى است مؤكّده ، و بعد از آن گفته كه : ظاهر شد ازين احاديث كه سنّت بودن تحنّك مطلق است خواه در نماز باشد و خواه در غير نماز - انتهى كلامه أعلى اللَّه مقامه .
پس سزاوار آنست كه هر گاه در نزد ارادهء نماز تحت الحنك بندى قصد آن كنى كه اين سنّتى است بسر خود و خصوصيّت به نماز ندارد ، مانند اكثر مستحبّات ديگر مثل ردا و غيره كه سنّتى است بنفسه و مخصوص به نماز نيست ، و مشروط بودن نماز به زيادتى ثواب با تحت الحنك اقتضاى سنّت بودن آن از جهت نماز نمىكند و دخلى به مبحث ندارد ، و اين معنى چنانچه بر ارباب فطنت و اصحاب خبرت مخفى نيست ظاهر است .
[ آداب لباس پوشيدن ]
امّا آداب رخت پوشيدن ، سزاوار آنست كه جامه و قبا كوتاه بوده باشد چه رخت كوتاه به طهارت نزديكتر است ، و قول خداى تبارك و تعالى كه :
وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ
« 1 » را به ثيابك فقصّر « 2 » تفسير كردهاند .
و همچنين سزاوار آنست كه آستين جبّه و قبا از سر انگشتان تجاوز نكند ، و همچنين رختى كه از جهت بيرون رفتن مىپوشيده باشد آن را در خانه نپوشد و رختى كه باعث شهرت شود نپوشد .
و سنّت است كه در وقت نماز رخت سفيد بپوشد چه روايت كردهاند از امام
هامش
( 1 ) سورهء مدثر : 74 - آيهء 4 .
( 2 ) لباست را كوتاه كن .