امام محمّد باقر - عليه و على آبائه التّحيّة و السّلام - روايت نموده ، نهايتش كلمات مذكور كه حديث متضمّن آنست در بعضى نسخ ادعيه مختلف به نظر آمده و اندك زيادتى و تغييرى در الفاظ آن ملاحظه شده ، چنانچه در بعض كتب كلمهء :
و ما تحتهنّ
بعد از
و ما بينهنّ
، و در بعضى
و ما فوقهنّ
بعد از
و ما تحتهنّ
زياده شده ، و در بعضى
و هو ربّ العرش العظيم
ديده شده ، و در بعضى
وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ
قبل از
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
مذكور گرديده . و ما در هيچ يك از روايات معتبره و احاديث معتمده كه اطّلاع بر آن حاصل شده ظفر نيافتيم بر چيزى كه دلالت كند بر صحّت اين اختلافات و زياداتى كه در بعض از كتب دعوات به نظر رسيده .
و بعد از كلمات فرج بايد گفت :
اللّهمّ اغفر لنا ، و ارحمنا ، و عافنا ، و اعف عنّا في الدّنيا و الآخرة ،
إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ *
.
[ خداوندا ما را بيامرز ، و به ما رحم آور ، و ما را سلامت بدار ، و از ما در گذر در دنيا و آخرت كه تو بر هر چيزى توانائى ] .
و بعد از آن بايد گفت :
اللّهمّ اليك شخصت الابصار ، و نقلت الأقدام ، و رفعت الأيدى ، و مدّت الاعناق ، و انت دعيت بالالسن ، و اليك سرّهم و نجواهم في الاعمال .
رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ ، وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ
. اللّهمّ انّا نشكو اليك فقد نبيّنا ، و غيبة امامنا ، و قلّة عددنا ، و كثرة عدوّنا ، و تظاهر الاعداء علينا ، و وقوع الفتن بنا ، ففرّج ذلك اللّهمّ بعدل تظهره ، و امام حقّ نعرفه ، إله الحقّ آمين ربّ العالمين .
[ خداوندا ديدهها به سوى تو دوخته شده ، و گامها به سوى تو به حركت در آمده ، و دستها سوى تو بلند گشته ، و گردنها سوى تو كشيده شده ، و تو با زبانها خواندهشدهاى ، و سر و راز آنان در اعمال به سوى توست ، پروردگارا