وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ ، وَ اغْفِرْ لِأَبِي
.
( اقتباس از آيات 77 الى 86 سورهء شعراء ) [ بنام آن خدائى كه مرا آفريد پس همو هدايتم مىكند ، و همان كسى كه به من طعام مىدهد و سيرابم مىسازد ، و چون بيمار شوم همو شفايم مىدهد ، و همان كسى كه مرا مىميراند سپس زندهام مىكند ، و همان كسى كه طمع دارم در روز قيامت گناهم ببخشايد . پروردگارا به من حكمى ببخش « 1 » ، و مرا به شايستگان ملحق ساز . و برايم ذكر خيرى در ميان آيندگان قرار ده ، و مرا از وارثان بهشت پر نعمت بگردان ، و پدرم را بيامرز ] .
بتحقيق كه روايت كرده است جمال السّالكين احمد بن فهد الحلّى - طاب مثواه - در كتاب « عدّة الدّاعى » از حضرت رسالت پناهى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه آن سرور به لفظ درربار گوهرنثار فرمودهاند : « هر كس كه وضو كند و پس از آن متوجّه مسجد شود و در حين برآمدن از خانه بگويد : بسم اللَّه
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ
، هدايت كند او را حضرت عزّت - عمّت عطيّاته - به صوب صواب و ايمان .
و هر گاه بگويد :
وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ
، بخوراند و بياشاماند خداى تبارك و تعالى او را از اطعمه و اشربهء بهشت عنبر سرشت .
و هر گاه بگويد :
وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
، بگرداند آن را حق سبحانه و تعالى كفّارهء گناهان او .
و هر گاه بگويد :
وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ
، ممتاز و فايز گرداند خداى تعالى او را به حيات ارباب سعادت و ممات اصحاب شهادت ، يعنى تا در حيّز حيات بوده باشد در سلك سعادتمندان باشد ، و چون حيات عاريتى را وداع نمايد در سلك و درجهء شهداى عاليمقدار در آيد .
و هر گاه بگويد :
وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ
، بيامرزد حضرت عزّت - جلّ و علا - جميع گناهان او را و اگر چه گناهان او در بسيارى زياده از كف دريا باشد .
هامش
( 1 ) مراد از حكم در ص 68 خواهد آمد .