يهودان گفتند : محمّد در دين مخالف است با ما و در قبله كه بيت المقدس است موافق ، همانا راه آشتى دارد و يكبارگى با ما مخالفت نمىنمايد . اين سخن به سمع اشرف آن سرور گران آمد و در باب قبله تأمل و تفكر مىفرمود . جبرئيل آمد و آيه آورد كه : قَدْ نَرى تَقَلُّب وَجْهِك فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّك قِبْلَةً تَرْضاها فَوَل وَجْهَك شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرام « 1 » آن حضرت نماز پيشين را روى به بيت المقدس گزارد و نماز ديگر را روى به كعبه آورد و نماز گزارد . سفهاى مدينه و يهودان آغاز كردند كه محمّد ميل وطن دارد و منافقان در غيبت گشادند كه محمّد در مهم خود متغير گرديده چارهاى ندارد و بعضى از ايشان گفتند : از بغض و حسد قبلهء ما را محمّد ترك كرد . بيت :
چون اين گفتار ناهموار به سمع سيّد ابرار رسيد ، گرد ملال بر آئينهء دل آن سرور نشست . حق تعالى به جهت تسلّى خاطر آن سرور آيه فرستاد كه : سَيَقُول السُّفَهاءُ مِن النَّاس ما وَلَّاهُم عَن قِبْلَتِهِم الَّتِي كانُوا عَلَيْها قُل لِلَّه الْمَشْرِق وَ الْمَغْرِب يَهْدِي مَن يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيم . « 2 » پس دل پيغمبر و خاطر مبارك آن سرور از غبار گفتار يهودان و منافقان پاك شد . بيت :