گمان مىكنند در دين خدا يارى مىشوند . وَ الصَّابِئِينَ يعنى كسانى كه گمان كردهاند آنها دين خدا را پذيرفتهاند در حالى كه دروغ مىگويند « مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ » يعنى از اين كفار كه از كفر خود دست باز داشتهاند ، و يا از اين مؤمنان كه در آينده ايمان مىآورند و به عهد خود وفا مىكنند و به محمد و على و آل پاك آنها ميثاق مىبندند . « وَ عَمِلَ صالِحاً » يعنى از اين مؤمنان « فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ » يعنى پاداش آنها در نزد خداوند محفوظ است و در آخرت به آن خواهند رسيد و ترسى براى آنها نخواهد بود در آن هنگام كه فاسقان بترسند ، و آنها محزون نمىگردند در آن وقت كه فاسقان اندوهگين شوند زيرا آنها در دنيا از خداوند نترسيدند و محزون نشدند . على عليه السّلام متوجه مردى شدند كه آثار خوف در چهره او ديده مىشد ، پرسيد چرا اين چنينشدهاى گفت : از خداوند مىترسم ، فرمود : اى بنده خدا از گناهانت بترس ، و از عدالت خدا در باره بندگان مظلوم ترس داشته باش . از خداوند در آنچه به تو تكليف كرده اطاعت كن ، و از آنچه براى تو مصلحت نيست و خداوند آن را جايز ندانسته دست باز دار ، و از خداوند هم نترس زيرا او به كسى ظلم نمىكند ، و كسى را بدون استحقاق معذب نمىسازد . تو از عاقبت خود مىترسى كه ممكن است تغيير و تبديلى در آن پيش آيد ، اگر مىخواهى خداوند تو را از سوء عاقبت نگهدارد ، بدان هر كار خيرى كه انجام مىدهى به عنايت و توفيق خدا مىباشد ، و اگر كار بدى از تو سر زد خداوند به تو مهلت مىدهد و با حلم و عفوش از تو در مىگذرد . 58 - حسن بن ابى ساره گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم فرمود : بندهاى به مقام ايمان نخواهد رسيد مگر اينكه خائف يا اميدوار باشد و خوف و رجاء هم در صورتى است كه اهل عمل باشد و كارهائى كه موجب خوف و رجاء است انجام دهد . 59 - على گويد : از امام صادق عليه السّلام از تفسير آيه شريفه « وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ » پرسيدم ، فرمودند : آنها از ترس و اميدى كه دارند بيم دارند كه اعمال
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)ج ۲ — صفحه 80
پدیدآورندگان: العلامة المجلسي
ص۸۰