گمان مىكنند در دين خدا يارى مىشوند .
وَ الصَّابِئِينَ
يعنى كسانى كه گمان كردهاند آنها دين خدا را پذيرفتهاند در حالى كه دروغ مىگويند
« مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ »
يعنى از اين كفار كه از كفر خود دست باز داشتهاند ، و يا از اين مؤمنان كه در آينده ايمان مىآورند و به عهد خود وفا مىكنند و به محمد و على و آل پاك آنها ميثاق مىبندند .
« وَ عَمِلَ صالِحاً »
يعنى از اين مؤمنان
« فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ »
يعنى پاداش آنها در نزد خداوند محفوظ است و در آخرت به آن خواهند رسيد و ترسى براى آنها نخواهد بود در آن هنگام كه فاسقان بترسند ، و آنها محزون نمىگردند در آن وقت كه فاسقان اندوهگين شوند زيرا آنها در دنيا از خداوند نترسيدند و محزون نشدند .
على عليه السّلام متوجه مردى شدند كه آثار خوف در چهره او ديده مىشد ، پرسيد چرا اين چنينشدهاى گفت : از خداوند مىترسم ، فرمود : اى بنده خدا از گناهانت بترس ، و از عدالت خدا در باره بندگان مظلوم ترس داشته باش .
از خداوند در آنچه به تو تكليف كرده اطاعت كن ، و از آنچه براى تو مصلحت نيست و خداوند آن را جايز ندانسته دست باز دار ، و از خداوند هم نترس زيرا او به كسى ظلم نمىكند ، و كسى را بدون استحقاق معذب نمىسازد .
تو از عاقبت خود مىترسى كه ممكن است تغيير و تبديلى در آن پيش آيد ، اگر مىخواهى خداوند تو را از سوء عاقبت نگهدارد ، بدان هر كار خيرى كه انجام مىدهى به عنايت و توفيق خدا مىباشد ، و اگر كار بدى از تو سر زد خداوند به تو مهلت مىدهد و با حلم و عفوش از تو در مىگذرد .
58 - حسن بن ابى ساره گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم فرمود : بندهاى به مقام ايمان نخواهد رسيد مگر اينكه خائف يا اميدوار باشد و خوف و رجاء هم در صورتى است كه اهل عمل باشد و كارهائى كه موجب خوف و رجاء است انجام دهد .
59 - على گويد : از امام صادق عليه السّلام از تفسير آيه شريفه
« وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ »
پرسيدم ، فرمودند : آنها از ترس و اميدى كه دارند بيم دارند كه اعمال