است كه بين بنده و طمع حائل ميگردد ، و ميگويد اى صاحب من خزائن خداوند پر از كرامات مىباشد و خداوند اجر نيكوكاران را ضايع نميسازد هر چه در دست مردم مىباشد آلوده است ، و بايد قناعت كرد و به خداوند توكل نمود بايد آرزوها را كوتاه ساخت ، و از خداوند اطاعت كرد و از مردم نااميد شد ، اگر اين كار را كرد ايمان در او خواهد ماند و اگر طمع ورزيد او را ترك ميگويد 7 - على عليه السّلام فرمودند : هر كس به طمع دل بست خود را خوار مىكند و به ذلت گرفتار ميگردد و زيان مىبيند و خود را حقير ميسازد على عليه السّلام فرمودند : طمع همواره آدمى را به صورت برده نگه مىدارد على عليه السّلام فرمودند : بيشتر جاهائى كه عقل آدميان بر زمين مىافتد بخاطر شمشيرهاى طمع مىباشد على عليه السّلام فرمودند : طمع كار در قيد خوارى گرفتار مىباشد على عليه السّلام فرمودند : هر كس بخاطر مال توانگرى را بستايد و او را تواضع نمايد دو سوم دين خود را از دست ميدهد على عليه السّلام فرمودند : طمع آدمى را در ناراحتى فرو ميبرد و چيزى از انسان دفع نميكند ، طمع ضامنى است كه به ضمانت خود پاىبند نيست ، چه بسا آدمى قبل از سيراب شدن آب در گلويش گير كند و بميرد هر اندازه كه چيزى اهميت پيدا كرد و مردم بخاطر رسيدن به آن با هم مسابقه نهادند ، آنهائى كه خود را به آن برسانند گرفتار مصيبت ميگردند ، آرزوها بصيرت آدمى را كور ميكنند ، بهره و نصيب نزد كسى ميرود كه آن را طلب نكرده است على عليه السّلام در وصيت خود به امام حسن عليه السّلام فرمودند نااميدى بهتر از طلب مىباشد ، چه اندازه زشت است خضوع در هنگام حاجت ، و چه زشت مىباشد ظلم در هنگام توانگرى 8 - حبيب واسطى از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمودند : چه اندازه
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى) — صفحة 600
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٦٠٠