آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ . »
« 1 » .
- غيبت برادران دينى را كردن :
« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً . »
« 2 » .
- پىجويى اسرار ايشان :
« وَ لا تَجَسَّسُوا . »
« 3 » .
- سرزنش و مسخره كردن ايشان :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ . »
« 4 » .
- القابى به خاطر اهانت به ايشان دادن :
« وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ . »
« 5 » .
- همكارى و همفكرى در ظلم و تجاوز :
« وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ . »
« 6 » .
- روابط مقدّسمان را قطع كنيم و ايجاد تفرقه و جدايى نماييم :
« وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا . »
« 7 » .
- خدا را فراموش كردن :
« وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ . »
« 8 » .
سست ايمانى نسبت به خدا :
« وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا . »
« 9 » .
- نافرمانى خدا كردن :
« وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ
هامش
( 1 ) - نور ( 24 ) آيهء 62 ( - يك ب ) : مؤمنان واقعى كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش آوردهاند و هنگامى كه در كار مهمّى كه حضور جمعيّت را ايجاب مىكند ، با او باشند ، بدون اذن و اجازهء او به جايى نمىروند .
( 2 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 12 ( - يك ب ) : و هيچيك از شما نبايد ديگرى را غيبت كند .
( 3 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 12 ( - يك ب ) : و هرگز ( در كار ديگران ) تجسّس نكنيد !
( 4 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 11 ( - يك ب ) : اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، نبايد گروهى از مردان شما گروه ديگر را مسخره كند ، شايد آنها بهتر باشند .
( 5 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 11 ( - يك ب ) : و با القاب زشت و ناپسند همديگر را ياد نكنيد .
( 6 ) - مائده ( 5 ) آيهء 2 ( - يك ب ) : بر گناه و تعدّى همكارى و تعاون نكنيد .
( 7 ) - آل عمران ( 3 ) آيهء 103 ( - يك ب ) : و همگى به ريسمان الهى چنگ بزنيد و از هم پراكنده نشويد .
( 8 ) - حشر ( 59 ) آيهء 19 ( - يك ب ) : و همچون كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند و خدا نيز آنها را به خودفراموشى گرفتار كرد .
( 9 ) - انعام ( 6 ) آيهء 136 ( - يك الف ) : كفّار مكّه و ساير مشركان سهمى از زراعت و چهارپايان خود را براى خدا و سهمى را نيز براى بتها قرار مىدادند ، و مىگفتند : اين قسمت مال خدا است و اين هم مال شركاى ما يعنى بتهاست !