ابوالحسن ، كه به كنيه اول مشهور است ؛ بحترى طائى شاعر مشهور مردى فاضل ، اديب ، فصيح ، بليغ و شاعر ستوده بوده است . بعضى از معاصران وى او را در آغاز كار بر ابوتمام مقدم مىشمردند و شاعران را به او ختم مىكردند و ابوالعباس مبرد و ابن مرزبان شعر او را نقل كردهاند .
قاضى نوراللَّه در كتاب « مجالس » از او ياد كرده ، مىگويد : شيخ عبدالجليل رازى در ضمن شاعران شيعه او را آورده است ، پسر وى ابوالغوث يحيىبن عباده مقيم شام بود و پيش از سال 300 به بغداد رفت .
بزرگان آن شهر اشعار پدرش را از زبان او شنيدند ولى بعدها آن را نفى كرد ، و شيخ عباس قمى در كتاب « الكنى والألقاب » از او نام برده است .
( مؤلف ) مىگويد : اخبار وى فراوان و اشعارش مشهور است مؤلفان در شرح حال شاعران او را ياد كردهاند و در اينجا محل نقل آنها نيست ، وى از ماجراى بين امام هادى عليه السلام و بين متوكّل مطالبى نقل كرده است كه ما آن را در بخش ماجراى بين امام عليه السلام و خلفا به شمارهء ( 23 ) نقل كرديم .
50 - بشربن بشار نيشابورى
شيخ در رجال خود او را از جمله راويان امام هادى عليه السلام آورده است و مىگويد : بشربن بشار نيشابورى عموى ابوعبداللَّه شاذانى است .
وى از امام ابوالحسن الهادى عليه السلام يك روايت نقل كرده است كه ما آن را در بخش امامت به شمارهء ( 2 ) نقل كرديم .