احكام
نكاح
1 - كلينى از عبدالعظيمبن عبداللَّه نقل كرده است ، مىگويد : از ابوالحسن ( امام دهم ) عليه السلام شنيدم كه ( در وقت عقد نكاح ) اين خطبه را مىخواند :
« سپاس خداوندى را كه پيش از اطاعت مخلوقى ، او به تمام هستى آگاهى داشت ، آفريدگار آسمانها و زمين و فراهم آورندهء اسباب آنچه كه قلم اراده بر آن جارى شده و از جانب علم او و حكم مقدرش مهر حتمى بودن بر آن خورده است . او را به خاطر نعمتهايش مىستايم و از عذابهايش به او پناه مىبرم ، و از خداوند طلب هدايت مىكنم و از گمراهى و پستى به او پناه مىبرم . هر كه را خدا هدايت كند ، هدايت يافته است و راه ترقى را پيموده و بزرگترين غنيمت را به دست آورده است . و هر كسى را كه خدا ( به خاطر ناشايستگى خودش ) گمراه ساخت از راه هدايت منحرف شد و به گودال پستى سقوط كرده است .
گواهى مىدهم كه خدايى جز خداى يكتاى بى شريك نيست و اين كه محمد بنده و رسول برگزيدهء او ، و ولىّ پسنديده و مبعوث براى هدايت از جانب اوست ، او را پس از فاصلهء زمانى از سفيرانش و اختلاف بين امتها