پيشانى خود را در ركعت آخر بر زمين نهادى لا إله الّا اللَّه مىگويى و خدا را تقديس و تعظيم و تمجيد مىكنى . آنگاه گناهانت را ياد مىكنى و هر چه يادت هست اقرار مىكنى نام مىبرى و آنچه يادت نيست به اجمال مىگويى سپس سر از سجده برمىدارى و پيشانى را در سجدهء دوم كه به زمين گذاشتى صد مرتبه از خدا طلب خير مىكنى ، مىگويى : خدايا من از تو به علم خودت طلب خير مىكنم . پس از آن خدا را به هر كدام از نامهايش كه خواستى مىخوانى و مىگويى : اى آنكه پيش از همه چيز بودهاى ! و اى بهوجود آورنده همه چيز و اى آنكه پس از همه چيز هستى با من چنين و چنان كن [ يا به من اين و آن را بده ! ] و هر وقت سجده كردى زانوهايت را به سمت زمين از هم باز كن بهطورى كه زانوها ديده شود و از پشتسر تنپوش را بين رانها و ساقها قرار ده ! من اميدوارم كه انشاءاللَّه حاجاتت برآورده شود و در آغاز با صلوات بر پيامبر و اهلبيت صلوات اللَّه عليهم اجمعين شروع كن ! » . « 1 »
2 - همو نقل كرده است ، امام كاظم عليه السلام فرمود : هر مقدارى كه ممكن بود نماز مىخوانى و چون فارغ شدى ، صورت و پيشانيت را به زمين بچسبان و سه مرتبه بگو « اى نيروى هر ناتوان ! اى خواركننده هر ستمگر ! بهحق تو سوگند كه طاقتم طاق شده و ترس مرا فراگرفته است ، اين مشكل را از من بر طرف ساز ! » سپس صورت راست خود را به زمين بگذار و سه مرتبه بگو : « اى خواركنندهء هر ستمگر اى عزّتدهنده هر خوار به حق خودت كه كاسهء صبرم لبريز شده است ، اين گرفتارى را از من
هامش
( 1 ) - مكارم الأخلاق : ص 377 .